چاووشی

اینجا مکانی است برای زنده نگه داشتن نام روستای چاووشی و گرامی داشتن یاد مردان شریف آن .

تلاش ما این است که خاطرات فراموش شده اجدادمان و بزرگان این روستا را در اینجا زنده نگه داریم .

دست همه کسانی که مارا در این راه یاری می کنند می بوسیم و می فشاریم .

خاطرات خودرا برایمان از طریق ایمیل زیر بفرستید

sm.jawadi@gmail.com

هنگام خواندن مطالب وبلاگ حتماً ادامه مطلب هر موضوع را نیز مطالعه فرمائید .

برای دیدن مطالب قبلی سری هم به نوشته های پیشین در ماه های قبل بزنید که خالی از لطف نیست.

درباره روستای چاووشی:

روستای چاوشی یکی از روستاهای شهرستان دشتی استان بوشهر است. در طول جغرافیایی 14 ْ15 و عرض جغرافیایی 41 ْ28 ارتفاع 59 مترقرار گرفته است. (سازمان جغرافیایی نیروهای مسلح فرهنگ جغرافیایی ـ سال 1386 ـ کنگان و خورموج) روستا به صورت پایکوهی، و دارای آب و هوایی گرم و خشک است و در 16 کیلومتری شمال غربی شهر خورموج و 70 کیلومتری شهر بوشهر واقع است. رشته‌کوه مند در امتداد روستا و 4 کیلومتری باختری آبادی از شمال به جنوب کشیده شده است. (سازمان جغرافیایی نیروهای مسلح فرهنگ جغرافیایی ـ سال 1386 ـ کنگان و خورموج) حدود مرزی روستا از جنوب به روستای درازی و از شمال به روستای چهله و مشخصاً دره‌ای با همین نام می‌رسد، در شرق به رودخانه «شور» و در غرب به کوه‌پایه‌های کوه مند منتهی می‌گردد.

طبق نظر آگاهان محلی قدمت روستا از آغاز تا کنون به بیش از 250 سال نمی‌رسد. در واقع اولین افرادی که در نزدیکترین منطقه از روستا سکونت داشتند طایفه‌ای به نام چاهشوری‌ها (به زبان محلی چه‌سوری‌ها) بودند. آنها بیشتر به صورت فصلی و بنه‌ای به منطقه می‌آمدند و مکان ثابتی نداشتند. آنها در اوقاتی از سال مثل تابستان و دیگر اوقات برای سرکشی به باغ‌های (نخلستانها) خود از روستای درازی به منطقه «چاه‌شور» ـ منطقه‌ای در حدود یک کیلومتری جنوب محل کنونی روستای چاوشی ـ نقل مکان می‌کردند. ظاهراً حضور آنها (قبل از حضور آقای علی میربهرام بنیانگذاری روستا) به زمانی دراز باز نمی‌گردد بعضی‌ها معتقدند که آنها حدود دو یا سه سال قبل از حضور سید به این منطقه آمده بودند.

همان‌گونه که پیش‌تر آمد بعد از طایفه چاهشوری‌ها که در منطقه «چاه‌شور» به‌طور موقت سکنی گزیده بودند شخصی به «آقا سید علی میر بهرام» (به زبان محلی آعلی میربهروم) از سادات روستای درازی به محل کنونی روستای چاوشی (به طور دقیق در حال حاضر در جنوبی‌ترین قسمت روستا) مهاجرت می‌‌کند. آقاعلی پس از وارد شدن و اسکان موقت شروع به ساختن مسکن و امکاناتی برای سکونت دائم در روستا می‌کند. وی نخلستانی را به نام «چاوشی» (چوشکی) در نزدیکی محل می‌کارد این نخلستان طبق شواهد بعد از نخلستانهای «چاهشور» اولین نخلستان ساخته شده در روستای چاوشی بوده است. اکنون نیز نخلستانی به همین نام برگرفته از نام قبلی در نزدیک همان محل وجود دارد ولی از باغ اولیه جز تلی از خاک آثاری باقی نمانده است.